Vier avonden na elkaar, in een uitverkochte Roma, een spetterende show geven, Triggerfinger kan het allemaal. Op donderdag 14 februari ben ik met mijn broer naar een van hun concerten gaan kijken, lekker romantisch op Valentijn (kuch).

Rond 19u kwamen we aan in De Roma, een gekende concertzaal in Borgerhout. Al snel kregen mijn broer en ik vreemde blikken toegeworpen. Logisch als je als jeugd tussen allemaal mensen staat die de leeftijd van je ouders kunnen hebben. Triggerfinger is namelijk een groep voor de iets oudere generatie, want ze zijn dit jaar ook al twintig jaar bezig, en dat mocht gevierd worden met maar liefst vier uitverkochte shows in Antwerpen.

Na bijna anderhalf uur wachten, was het eindelijk zover. Bassist Paul Van Bruystegem kwam, zoals we hem kennen, in een strak, zwart kostuum met zwarte zonnebril het podium op. Na hem volgden ook de prettig gestoorde drummer Mario Goossens en natuurlijk leadzanger, gitarist en vrouwenmagneet Ruben Block. Als extra gast was er ook nog Geoffrey Burton, die de driekoppige band aanvulde met geweldige gitaarsolo’s.

Na een zestal nummers stevig doorgespeeld te hebben, sprak de zanger eindelijk zijn eerste woorden voor de microfoon: “Gisteren was het nog een concert, na vanavond wordt het een reeks.” Daarna zette hij het bekende nummer Flesh Tight in waardoor de zaal terug vertrokken was.

Ondertussen waren we al een dikke drie kwartier verder toen er plots een groot wit doek van de muur viel. Een soort Picasso tekening verscheen. Het is de tekenstijl die we ook herkennen in de afbeelding van hun nieuwe single Need You Tonight, een cover van de Australische rockband INXS. Dat laatste was trouwens niet hun enige cover dat ze die avond speelden. Hun bekende Man Down van Rihanna zette de zaal in lichterlaaie en ook Funtime van Iggy Pop deed onze trommelvliezen bijna springen.

Hun opmerkelijkste cover was ongetwijfeld I Follow Rivers van Lykke Li. Op de outro van My Baby’s Got A Gun begon de zanger plots de tekst van het nummer te zingen. In de hoop op een opbouw naar een geweldige live versie, luisterden we aandachtig naar die ene noot die steeds opnieuw uit de gitaar kwam. Wel een originele versie, maar toch creëerde het eentonige geluid een akelige sfeer. Dit bleef helaas aanhouden tot het einde waarna ze het nummer ook niet meer gespeeld hebben. Voor vele fans toch een ontgoocheling en sommigen vertrokken zelfs uit de zaal.

Gelukkig waren er ook memorabele momenten in overvloed waaronder dat van drummer Mario Goossens. Hij liet zich helemaal gaan in een drie minuten durende drumsolo waarin hij bijna met zijn stokken door het vel van zijn drumstel zat. Op het einde ging hij zelfs met de benen open op het drumstel staan.

Verder nam de groep tot wel drie keer afscheid van zijn publiek waarna ze toch telkens opnieuw begonnen spelen. Na hun eerste buiging naar het publiek, speelden ze nog een reeks nummers voor een groot wit doek waarbij het drumstel vervangen werd door een soort elektronische box en de gitaar van Ruben plots twee halzen had met zijn double neck gitaar. “Met deze opstelling proberen we eventjes de intieme sfeer van een radiosessie te creëeren” zei Ruben Block. Tot slot deden ze er nog een schepje bovenop met hun laatste nummers die ze opnieuw achter het doek speelden en waarbij het publiek nog een laatste keer kon headbangen op hun geweldige rockmuziek.

Het was een geweldig concert van een fantastische rockband waar we fier op mogen zijn dat ze reeds twintig jaar behoren tot de Belgische muziekcultuur. Wat mij betreft, mogen ze De Roma alvast reserveren voor hun dertigste en veertigste verjaardagsconcert dat dan ongetwijfeld even goed zal worden.

• 

• 

Voor wie niet genoeg kan krijgen van Triggerfinger, kan altijd eens een kijkje nemen op hun site: https://www.triggerfinger.net