Volgend semester krijgen we de opdracht om een longread te schrijven. Een lang artikel waarin digitale tools verwerkt zitten. Mijn onderwerp zal gaan over musicals. Hoe zo’n productie wordt opgebouwd met de verhalen van acteurs en medewerkers. In aanloop daarvan ga ik al een bestaande longread bespreken. Op 18 november 2015 postte Knack een artikel over het werk van de Nederlandse actrice Abke Haring. Het Toneelhuis maakte er een longread van met foto’s en filmpjes.

Het artikel werd geschreven naar aanleiding van Abke’s voorstelling UNISONO in het Toneelhuis. Een stuk dat ze helemaal in haar eentje speelt. Het gaat over eenzaamheid, maar ook over de patronen in ons leven. “Iedereen loopt in dezelfde patronen. Letterlijk en figuurlijk. Iedereen wordt geboren, wordt ouder en sterft” zegt Haring. In de tekst geeft ze zichzelf bloot en vertelt ze over haar leven en ervaringen.

De vorm van deze longread is heel bijzonder. Elke pagina heeft maar 1 alinea waar je door kan scrollen. Telkens op een achtergrond van prachtige foto’s. Dit maakt het vlot leesbaar en je zit mee in het verhaal. Wat het ook heel bijzonder maakt, is het geluid. Op elke pagina loopt een geluid dat je hoort tijdens het lezen. Het begint met vogeltjes die tsjirpen en naarmate je naar de laatste alinea gaat, wordt het steeds harder en harder, wat voor spanning zorgt. In het midden hoor je zelfs Abke’s stem die een stuk uit haar voorstelling opdraagt. Op het einde kan je ook trailers bekijken van stukken die ze al speelde en zie je ook een kleine biografie.

De foto’s en geluidsfragmenten geven een extra dimensie aan het artikel. Dat is juist wat een longread zo speciaal maakt. Abke Haring is een fantastische actrice waar ik veel bewondering voor heb. Door het lezen van dit artikel, heb ik zeker inspiratie gekregen om mijn eigen longread te gaan schrijven.

Wie het artikel over Abke Haring ook eens wil lezen, kan dat hier.